غزل شمارهٔ ۲۲

برداشت: وقتی سخنان افراد اهل معنی و کسانی که خودکاوی و خودشناسی کرده اند را می‌شنوی، سعی کن در قضاوت آنها عجول نباشی؛ چرا که تا در مسیر خودآگاهی گام برنداشته باشی، ممکن است برخی حرفها را به عمق و شایستگی درک نکنی و دچار خطای شناختی بشوی.

برداشت: پذیرش آنچه درباره ی دنیا و آخرت گفته میشود برایم دشوار است و گویی نمیتوانم به این توصبفات سطحی بسنده کنم و ممکن است این نگرش برای عده ای حتی نگرانی ایحاد کند و برچسب فتنه بر آن بگذارند،  اما حتی اگر چنین هم باشد،  من از این اشتیاق درونی خود رضایت دارم و فکر میکنم بابت وجود این کنجکاوی درونی ام باید به خالق،  دستمریزاد گفت

برداشت: احساس میکنم چیزی در عمق وجودم هست که مدام در حرکت و تکاپو است و حتی اگر من ارام و بی حرکت به نظر برسم،  او در جریان است و کنترل افکار و رفتار مرا در دست دارد(اشاره به ناخودآگاه)

برداشت: دل من به شدت احساساتی شده و به فریاد و ناله نیاز دارد. ای ساززن، کجا هستی؟ این پرده (پوشش) باعث شده که ما به نوا و آواز احتیاج پیدا کنیم.

برداشت: من هرگز به کارهای دنیا توجهی نداشتم؛ چون جلوه‌ی زیبای تو در نظر من اینقدر خوشایند بود.

برداشت: من از خیال و اندیشه‌ای بیدارم که دل مرا به درد آورده است. دلم بی‌تابی می‌کند و من می‌خواهم بدانم کجا می‌توانم شرابخانه‌ای پیدا کنم.

برداشت: اگر صومعه و عبادتگاه به خون دل من آلوده شده، اگر با شراب پاکش کنید، این کار بر عهده شماست.

برداشت: آن‌ها در میخانه به ما احترام می‌گذارند، زیرا آتش عشق و احساسات ما همیشه در دل‌مان زنده است و هرگز خاموش نمی‌شود.

برداشت: این مطرب که به ساز زدن مشغول بود، چه ساز و صدایی داشت که با وجود گذر زمان و از دست رفتن عمر، هنوزم از شور و شوق پر است.

برداشت: دیروز صدای عشق تو در عمق جانم طنین‌انداز شد و هنوز فضای قلب حافظ پر از این صداست.