غزل شمارهٔ ۲۰

برداشت: ماه روزه به پایان رسید و عید فرارسید و شادی و نشاط در دل‌ها شکل گرفت. شراب از خمره به جوش آمد و اکنون زمان نوشیدن آن فرا رسیده است.

برداشت: زمانه ی آدم های ظاهرنما و خالی از عبادت قلبی و واقعی، گذشت و زمانه ی عبادت واقعی از سوی مومنان قلبی و واقعی شروع شده.

برداشت: چه مشکلی دارد اگر کسی این‌گونه (برای عبادت واقعی) شراب بنوشد؟ چه اشکالی است در جامعه که از بی خردی نشعت می‌گیرد؟ و این چه اشتباهی است؟

برداشت: باده خوری که در کارش ریا نداشته باشد بهتر و ارزشمند تر از زاهدی است که به دنبال ریا و خودنمایی است

برداشت: ما از کسانی نیستیم که به تظاهر و نفاق روی بیاوریم؛ آن کسی که رازها را می‌داند، بر این حالت ما شاهد است.

برداشت: باید فرض کنیم که خداوند را در نظر داریم و به هیچکس آسیب نرسانیم و آنچه که دیگران می‌گویند صحیح نیست، ما هم نباید بگوییم که صحیح است.

برداشت: چه مشکلی دارد که من و تو چند قدح باده بخوریم، باده و شراب از درخت انگور گرفته میشود و چیزی از شما کم نمیشود و ضرری به شما نمیرسد

برداشت: این چه اشکالی است که اگر وجود داشته باشد، نقصی به همراه خواهد داشت؟ اگر هم وجود داشته باشد، چه اهمیتی دارد؟ آدم‌های بدون عیب کجا هستند؟