غزل شمارهٔ ۱۸

برداشت: ای ساقی آمدن عید مبارکت باشد و آن وعده‌ها که به من داده از خاطرت نرود. (مواعید = جمع موعود به معنی چیزی که وعده داده شده)

برداشت: در تعجبم ه چگونه در این مدت فراق که از حریفان دل برگرفتی، این جدایی و روی‌گردانی را دلت هم قبول کرد. یعنی در این مدت که در حال اختفاء بودی و به حریفان، دیدار نشان نمی دادی، تعجب می‌کنم که چگونه دلت این را تحمل کرد. (شگفت= تعجب،‌ برگرفتی ز حریفان دل= از حریفان دل کندی، دل می‌دادت= دلت اجازه می‌داد)

برداشت: ای ساقی! بندگی ما را خدمت دختر رز برسان و بگو که بیرون آی. یعنی اخنفاء را ترک کن که دَمِ همت ما تو را از غم آزاد کرد. حاصل کلام اینکه به مناسبت فرا رسیدن ماه حرام، شراب قدغن بوده اما حالا با فرا رسیدن عید همایونی نوشیدن آن مجاز است. حضرت خواجه این معنا را با کنایه تعبیر می‌فرمایند. (بندگی= خدمت . رَز= درخت انگور است و دختر رَز کنایه از شراب است )

برداشت: شادی و سرور اهل مجلس، در قدوم مبارک توست. جای غم باشد هر آن دلی که تو را شاد نخواهد. یعنی غمگین باشد هر دلی که شادی و خندانی تو را نخواهد.

برداشت: شکر خدا که بوستان سمن و سرو و گل و شمشاد تو از بادِ خزان در امان ماند (شاید مقصود از زیبایی و جوانی است که از تاراج سختی روزگار مدیری در امان مانده است).

برداشت: چشم بد از تو دور که طالع نیک و بخت بلندت، تو را از آن تفرقه و جدایی به پیش ما باز آورد.

برداشت: ای حافظ، مصاحبت این کشتی نوح را از دست مده یعنی همنشینی باده‌نوشان را ترک مکن. وگرنه طوفان حوادث، بنیاد وجودت را از بین می‌برد. یعنی از باده جدا مشو ، وگرنه تمام غم ها و هموم بلیّات روزگار ، بنیاد وجودت را تلف می کند . (کشتی نوح= منظور قدحی است به شکل قایق که بعضی اشخاص آن را از نقره و بعضی از شاخ گاو و بعضی از چوب می‌سازند).