قطعه شمارهٔ ۳۱ - ماده تاریخ (میوهٔ بهشتی = ۷۷۸)

این شعر به زیبایی از میوه‌ای مجازی و بهشتی صحبت می‌کند که به دست شخصی رسیده است. شاعر از او می‌پرسد چرا این میوه را در دل خود نشکسته، و اگر تاریخ این حکایت از او پرسیده شود، باید از میوه بهشتی بگوید. به طور کلی، این شعر به ارزشی که این میوه (یا تجربیات و احساسات) دارد و تأثیر آن بر زندگی فرد اشاره دارد.