قطعه شمارهٔ ۲۵

در این ابیات، شاعر به صفات عالی و بی‌نظیر معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جوهر او از حرص و آز پاک است. همچنین معشوق را از زرق و ریای دنیا مبرا می‌داند. شاعر در ادامه تأکید می‌کند که در بزرگی و عظمت، شایسته نیست که مقام و تشریفات را از فرشته‌ای بگیرد و به دیوان و موجودات پست واگذارد.