سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن
صاحبِ صاحبقَران، خواجه قوامالدین حَسَن
در این شعر، شاعر تاریخ وفات بزرگی به نام قوام الدین حسن را ثبت کرده است. که در ششم ماه ربیع الآخر در روز جمعه و در سال ۷۵۴ هجری قمری درگذشتهاست. او را به عنوان سرور اهل دانش و نور جمع نامیده و مرگ او را به پرواز بسوی باغ بهشت توصیف میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمن
صاحبِ صاحبقَران، خواجه قوامالدین حَسَن
سادِسِ ماهِ ربیعالاخر، اندر نیمروز
روزِ آدینه، به حُکمِ کردگارِ ذوالمِنَن
هفتصد و پنجاه و چار، از هجرتِ خَیرالبَشَر
مِهر را، جوزا مکان و؛ ماه را، خوشه وطن
مرغِ روحش کـاو هُمای آشیانِ قُدس بود
شد سوی باغِ بهشت، از دامِ این دارِ مِحَن