قطعه شمارهٔ ۱۴

برداشت: به زندگی و خواستهٔ اندکِ گیتی دل درمبند زیرا تاکنون هیچکس، از این جهان راستی و درست‌‌پیمانی ندیده است.

برداشت: کسی از خوشی‌های جهان، بدون درد و زخم، بهره‌ نبرده و کسی از جهان، بی‌خار و آسیب، میوه‌ نچیده‌است.

برداشت: روزگار هر از چندگاهی چراغِ بختی را برمی‌افروزد و آنگاه که سراسر فروزان گشت، آن را به بادی فرومی‌نشاند.

برداشت: ساده بگویم، اگر خوب بنگری می‌بینی که هرکس به جهان دل بست، سرگرمِ دشمن‌پروردن بود.

برداشت: «شاه جنگجو»، آن فرمانروای کشورگشای که از شمشیرش خون می‌چکید(«شاه غازی» باژنامی است امیر مبارزالدین محمد را که در روزگارِ حافظ پادشاهی می‌کرد)

برداشت: و گاهی با یک تازش، لشکری را شکست می‌داد و گاهی با یک فریاد، میانهٔ لشکر را از هم می‌درید،

برداشت: آنگاه که شیر در بیابان نام او را می‌شنید، از ترس، ناخن‌هایش می‌ریخت،

برداشت: سروران را بیهوده به زندان می‌افکند و مهتران را بی‌دریغ گردن می‌زد،

برداشت: به‌فرجام، آنگاه که همه جا، از شیراز و تبریز و عراق و ...، را فروگرفت، گاهِ نابودی او فرارسید.

برداشت: فرزند نور چشمی‌اش (شاه شجاع) چشمش را داغ نهاد و او را کور کرد. (جهان‌بین در پارهٔ نخست : چشم / جهان‌بین در پارهٔ دوم : بینا و جهان‌بیننده)