قطعه شمارهٔ ۱۳ - ماده تاریخ وفات (امیذ جود)

برداشت: بزرگی و استحکام حکومت و دین به این است که آسمان برای او سجده کند و در برابر درگاه او خاک بیفتد.

برداشت: او با آن همه بزرگی و شکوه، در روز نیمهٔ ماه ذی‌قعد، به زیر خاک رفت و از این دنیا ناپدید شد.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی هیچ‌کس امیدی به بخشش و سخاوت ندارد، دیگر نمی‌توان از کسی انتظار داشت. اشاره به این دارد که در روزگار وفات کسی، حرف‌ها و نشانه‌ها به ما یادآوری می‌کنند که دیگر از او جود و بخشش نمی‌توان دید.