قطعه شمارهٔ ۱۲

برداشت: این داستان‌ها تنها بخشی از عشق پرحرارت ما را بیان می‌کنند، داستان‌هایی که درباره فرهاد و شیرین روایت شده‌اند.

برداشت: هیچ مژگان و ناز و عشوه‌ای نتوانسته‌اند به زیبایی و جاذبه‌ای که آن زلف بلند و خال مشکی دارد، اثر بگذارند.

برداشت: ای ساقی، می بده که آنچه از ابتدا مقدر شده، دیگر قابل تغییر نیست و تدبیر انسان در آن اثری ندارد.

برداشت: در کاسه‌های سفالی رندان به من به دیدهٔ تحقیر نگاه نکنید، زیرا این دوستان برای خدمت به شما از جامی که جهان را می‌بیند استفاده کرده‌اند.

برداشت: خاک مسیر عاشقان و دلبرانی که در آنجا هستند، بوی خوش و دلپذیری دارد که حس و هوش عارفان را نوازش می‌کند.

برداشت: ای ساقی، دیوانه‌ای مانند من را کجا می‌توانی پیدا کنی که دختر گل را به آغوش بگیرد، در حالی که عقل به عنوان مهر و موم او شناخته شده است؟

برداشت: آدم‌های معمولی از نعمت‌های بزرگ و ویژه بی‌بهره‌اند، در حالی که عشق و محبت به معشوق‌های بی‌نوا را به بی‌رحمی و فخرفروشی تعبیر می‌کنند.

برداشت: قدیم از پر شهباز یا شاهین سوفار )باله پیکان( میساختند و برای ساختن سوفار شهباز و شاهین شکار میشدند. پس این پرندگان بخاطر خوبی خود شکار میشدند. پر زاغ و کلاغ ارزش بستن به پیکان نداشتند و شکار نمیشدند.