قطعه شمارهٔ ۱۰

این شعر به ستایش روح القدس و برکت‌های آن می‌پردازد. در آن به زیبایی‌های آسمان و قبه‌ای که زینت یافته اشاره شده است. شاعر دعا می‌کند که در دوران حاکمیت و شکوه خویش، نامی بزرگ و ماندگار از خود بر جای بگذارد. همچنین، به شخصیت‌هایی چون منصور و محمد اشاره می‌شود که در تاریخ دارای مقام و منزلت هستند.