قطعه شمارهٔ ۹

برداشت: ای دادگر، آسمان در حال نوشیدن است و در این حال دشمن دل سیاه تو، همانند گل لاله‌ای است که غرق در خون است.

برداشت: بلندی کاخ مقام تو به حدی است که راهروان در برابرش، تحت تأثیر قرار گرفته و گویی برای رسیدن به آن باید هزار سال سفر کنند.

برداشت: ای ماه، تو در اوج مقام خود مانند نور و روشنی بخش جهان هستی. همواره بادهٔ خالص در لیوان و جام تو باشد.

برداشت: وقتی که برای ستایشت موزیسین از شوق و عشق ترانه‌ای می‌سازد، حسادت تو از شور و حال آن، به شکل آه و ناله‌ای در باد جلوه‌گر می‌شود.

برداشت: از آسمان و تابش ماه و خورشید که به تو هدیه شده، نترس و بدان که قسمت تو، راحت‌ترین و شیرین‌ترین برکت است.

برداشت: دختر باهوش و خلاق من به ستایش تو پرداخت، مانند عروسی که با آرزو به دست تو سپرده شده است.