قطعه شمارهٔ ۵

برداشت: شاعر من که منبع الهام و قدرتش سحر و جادوست، به خاطر خستگی و دل‌زدگی از من فراری شده و به دور می‌رود.

برداشت: در اینجا به تصویر کشیده می‌شود که سرزمین خوارزم و دل‌باختگی به لب‌های جیحون، به همراه هزاران گله که از سرزمین سلیمان می‌گذرد، اتفاق می‌افتد. این تصویر نشان‌دهنده‌ی زیبایی و عظمت این سرزمین و همچنین خاطرخواهی و آرزوهای افراد در آنجا است.

برداشت: آن شخصی که هیچ‌کس به جز او سخن جان را نمی‌شناخت، را می‌توانستم ببینم و در این حالت احساس می‌کردم که جانم در حال جدا شدن از بدنم است.

برداشت: وقتی که به او می‌گفتم: ای دوست قدیمی من، او به شدت جواب می‌داد و با دل‌زدگی و اشک می‌رفت.

برداشت: در حال حاضر، از خودم پرسیدم: چه کسی می‌تواند با من سخن دلنشینی بگوید؟ در این حال، صدای شیرین و خوش‌نوا به دور می‌رفت.

برداشت: من بارها درخواست کردم که بروی، اما فایده‌ای نداشت، چون همه چیز به رحمت و نگاه سلطان بستگی داشت.

برداشت: ای پادشاه، با لطف و محبت خود او را دعوت کن، چرا که او به شدت تحت تاثیر درد و ناامیدی قرار دارد و در حال رفتن است.