سرای مدرسه و بحثِ عِلم و طاق و رَواق
چه سود، چون دلِ دانا و چشمِ بینا نیست؟
دربارهٔ این سروده
این شعر به این نکته اشاره دارد که صرف وجود مکانهای علمی و فرهنگی مانند مدرسه یا قاضیخانهها، وقتی که دل و چشم افراد بینا و آگاه نباشد، فاقد ارزش واقعی است. به عبارت دیگر، علم و فضل باید در دل و ذهن افراد وجود داشته باشد تا به حقیقت و معنای واقعی خود برسد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
سرای قاضی یزد اَرچه منبعِ فضل است
خلاف نیست که عِلمِ نظر در آنجا نیست