رباعی شمارهٔ ۳۶

این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبی اشاره دارد که به مانند سایه‌اش همواره در زندگی‌اش حضور دارد. او دارای لبی جذاب و دلربا است که گویی در بهشتی مانند عدن پرورش یافته است. شاعر احساس می‌کند که این زیبایی و جذابیت جان او را زنده نگه‌داشته و روحش را در بدنش پرورش می‌دهد.