رباعی شمارهٔ ۳۱

در این شعر، شاعر از زندگی خود و احساساتش سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که تمام عمرش پر از غم بوده است. او در عشق خود نه تنها به نیکی بر نمی‌خورد، بلکه فقط غم را تجربه کرده و هیچ دوست وفاداری جز درد نداشته است. در نهایت، تنها مونس او همچنان غم است.