رباعی شمارهٔ ۲۹

این اشعار بیانگر longing و آرزوی عمیق شاعر برای نزدیکی و ارتباط با محبوبش است. شاعر از خواسته‌ها و احساسات خود می‌گوید و به شدت به انتظار محبوبش دلبسته است. او همچنین به حسرت و آرزوهایش اشاره می‌کند و از تکرار این احساسات سخن می‌گوید. در نهایت، او از محبوبش می‌خواهد که بازگردد.