رباعی شمارهٔ ۲۶

شاعر در این رباعی از زیبایی بی‌نظیر محبوب خود می‌گوید که تن روشن و لطیف او همچون ماه است و وقتی که عریان می‌شود در تن او که مانند آب، زلال است دلی بی‌رحم از سنگ خارا را می‌توان دید.