رباعی شمارهٔ ۲۲

شاعر به عشق و نیاز خود اشاره می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که در لحظه‌های خوش زندگی همراهش باشد. او از محبوب می‌خواهد که لبش را بگیرد و زلفش را بر سر بگذارد، تا از زندگی لذت ببرد و به جای نگرانی برای عمر طولانی، در لحظات شاد زیست کند.