رباعی شمارهٔ ۲۰

این شعر به مفهوم گذر زمان و ناپایداری زندگی اشاره دارد. شاعر از بیداری و آگاهی نسبت به عمر و زمانه صحبت می‌کند و به خواننده توصیه می‌کند که از خواب غفلت بیرون بیاید و به حقیقت گذران عمر خود پی ببرد. زندگی مانند یک پیمانه‌ای است که از آن می‌کاهد و افراد باید به این واقعیت توجه کنند.