رباعی شمارهٔ ۱۶

این شعر درباره شادی و زیبایی است که از دوستی و همصحبتی با کسی ناشی می‌شود. شاعر احساس خوشحالی و آرامش می‌کند و معتقد است که این شادی ناشی از وجود شخص محبوبش است که جاذبه و عطر خاصی دارد. او از طریق تماس با آن شخص، احساسات مثبت و تازه‌ای را تجربه می‌کند.