رباعی شمارهٔ ۱۵

این شعر به اهمیت لذت بردن از زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید باید در کنار شادی‌ها و لذت‌ها (مثل می) بود و از غم‌ها دوری جست. عمر ما کوتاه و همانند یک گل است که به زودی پژمرده می‌شود، پس باید با لبخند و تازگی زندگی کرد و از لحظات استفاده کرد.