رباعی شمارهٔ ۱۳

در این اشعار، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هر دوستی که از وفا صحبت می‌کند، ممکن است به عنوان یک دشمن ظاهر شود. همچنین، هر کسی که به نظر پاک و معصوم می‌رسد، ممکن است به دلیل طمع و خیانت ناپاک باشد. در انتها، شاعر با اشاره به شب آبستن، از عجیب بودن وضعیتی سخن می‌گوید که در آن مردی وجود ندارد، در حالی که وضعیت بارداری به وجود آمده است. این ابیات به تضادها و مشکلات در روابط انسانی اشاره دارد.