رباعی شمارهٔ ۱۲

این اشعار به نقد دنیا و زیبایی‌های ظاهری آن می‌پردازد. شاعر تأکید می‌کند که خوشی‌ها و لذت‌های دنیوی با درد و رنجی که ممکن است به همراه داشته باشند، ارزش کمتری دارند. او همچنین بیان می‌کند که حتی شادی‌های طولانی مدت دنیا به اندازه‌ی درد و محنت‌های کوتاه‌مدت ارزشمند نیستند. به طور کلی، شاعر به بی‌امیدی و ناپایداری لذت‌های دنیوی اشاره می‌کند.