رباعی شمارهٔ ۱۱

در این شعر، شاعر به وفا و محبت اشاره می‌کند که ابتدا به او بهره‌مند شده است. اما بعد از آن، به حالتی مبتلا می‌شود که دچار غم و جفا می‌گردد. او با چشمانی پر از اشک و دلی پر از آتش، نهایتاً خود را در مسیر محبوبش، مانند خاکی می‌بیند که به باد سپرده شده است.