رباعی شمارهٔ ۸

در این ابیات، شاعر به زیبایی و نورانیّت معشوقش اشاره می‌کند. او می‌گوید که چون چهره معشوق مانند خورشید درخشنده است، دل‌ها در زیبایی‌های او غرق شده و به نوعی به دام افتاده‌اند. همچنین، شاعر با ذکر چاه و عنبر، به عمق عشق و عطری که از معشوق به مشام می‌رسد اشاره می‌کند و این تصاویری از جذابیت و جاذبه عشق را به تصویر می‌کشد.