رباعی شمارهٔ ۷

در این ابیات شاعر از احساس سنگینی و غم ناشی از جدایی سخن می‌گوید. او هر روز با بار سنگینی از درد و حسرت مواجه است و در چشمش نشانه‌های جدایی نمایان است. تلاش او برای مقابله با این درد بی‌نتیجه است و قضا و قدر نشان می‌دهد که کاری فراتر از توان او وجود دارد.