رباعی شمارهٔ ۶

در این بیت‌ها به زیبایی و درخشش چهره فردی اشاره شده است. شاعر می‌گوید که خورشید به خاطر تابش نور او به خدمتش درآمده و به نوعی به او تمدن و روشنایی بخشیده است. همچنین از این نکته اشاره می‌شود که نور چهره او باعث درخشش ماه و خورشید شده است. به طور کلی، این اشعار بر زیبایی و شکوه شخصیتی متمرکز هستند که نورش، دیگران را نیز درخشان کرده است.