رباعی شمارهٔ ۱

در این ابیات، شاعر بیان می‌کند که هیچ چیز جز عشق و وجود محبوب برای او معنا ندارد. او می‌گوید که حتی اگر خواب‌ها و آرزوها خوشایند باشند، همچنان از حقیقت و واقعیت دورند و تنها عشق محبوب است که در زندگی‌اش جلوه‌گر است. به عبارتی، همه چیز در سایه محبوبش به بی‌معنی می‌رسد.