اشعار منتسب

شمارهٔ ۱۰۴ - رباعی

سرودهٔ حافظ
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

بنگر به چمن جمال فرخندهٔ گل

گه گریهٔ ابر بین و گه خندهٔ گل

۲

سرو ار چه به آزادی خود می‌نازد

از راستیی که داشت شد بندهٔ گل

بازگشت به سروده‌های حافظ