شمارهٔ ۳۵۸

برداشت: این شعر به تمایز بین سخن و لطافت بلبل و عنقای افسانه‌ای اشاره دارد. اگرچه بلبل خطاب به عنقایی است که در سخن‌وری ممتاز است، در عین حال کبکی نیز وجود دارد که به ویژگی‌های آن نزدیک است. در واقع، این بیان به مقایسه کیفیت سخن و هنر می‌پردازد و نشان‌دهنده آن است که در دنیای واقعی، هرکس به شکلی متناسب با خود در تلاش است.

برداشت: ای خاقانی، زمانه به تو نصیحت می‌کند. فکر کن که این نصیحت چقدر تلخ است، اما می‌تواند کم از نوشیدنی نباشد وقتی که آن را قبول نکرده‌ای.

برداشت: بر خیال‌پردازان اوست، آنچه می‌شنوند باید همچون موم نرم و پذیرا باشد؛ پس هر چه در گوش آن‌ها می‌گذاری، با دقت و توجه بپذیرند.