شمارهٔ ۳۵۷

این ابیات به بررسی وضعیت و سرنوشت افرادی می‌پردازد که در خدمت شاهان هستند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نباید مانند شراب که همواره در جام می‌نوسی و به دلخواه شاهان تغییر کند، رفتار کرد. او هشدار می‌دهد که در مواجهه با قدرت و سیاست، ممکن است به طور ناگهانی بالا و پایین شوید، مانند ماه که در دوره‌های مختلف کم و زیاد می‌شود. در نهایت، شاعر به این ایده می‌رسد که گاهی فرد می‌تواند عظیم و موفق باشد و گاهی سقوط کند، که نشانگر عدم ثبات در زندگی افراد وابسته به قدرت است.