شمارهٔ ۳۵۶

این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و شیرینی عشق می‌پردازد. شاعر در آن به تصویرگری می‌پردازد که چگونه رنگ‌های زیبای طبیعت، مانند سبزه و آب، با عشق و احساسات مرتبط می‌شوند. او به سه نوع "لب" اشاره می‌کند: لب جام (نوشیدنی)، لب جوی (آب جاری) و لب دل (عشق و احساسات)، که هر کدام به نوعی نماد زیبایی و عشق هستند.