شمارهٔ ۳۵۵

برداشت: من دلنوشته‌ای زیباتر از اشک مریم و وزش باد عیسی را به پیشگاه صاحب عرضه می‌کنم.

برداشت: چون حق او را از بین مردم خلق کرده است، درست مانند زر جعفر که با وزن و معنی خاصی طراحی شده، او نیز دارای ویژگی‌های موزون و معنوی است.

برداشت: به خاطر حسادت سحرهایش، تعجب برانگیز است که چگونه به ناچاری می‌افتد؛ مانند نظر مسیحی که در برابر چهره‌ی معوج و حیرت‌انگیز ترساها قرار می‌گیرد.

برداشت: اگر شعر من به شاه برسد و او را در موقعیتی شایسته مثل ماه عید قرار دهد، مانند قبله‌ای برای عالم هستی خواهی بود.

برداشت: تیغ او همچون معجزه‌ای است که بر تن ایمان فاقد لباس قرار دارد، ای زمانه، بدی را از خود دور کن چرا که با آن تیغ، زیبا و شکوه‌مندم.

برداشت: در این بیت به تحولات و پیروزی‌ها اشاره شده است. شاعر به قدرت و تسلطی که شخصیتی حکومتی و مهم دارد، می‌پردازد و از ید و نفوذ آن شخصیت سخن می‌گوید. در عین حال، به تشبیه‌هایی از شطرنج و بازی‌های فکری برای نشان دادن موقعیت و قدرت اشاره شده است.

برداشت: چهره‌ی خوشبختی و کامیابی نمایان است و روشنایی خیره‌کننده‌ای در او وجود دارد. در واقع، در این عالم پر از ستاره‌ها و آسمان، قدرت و عظمت نمایان شده است که ما را به حیرت می‌افکند.

برداشت: من بنده‌ای هستم که در بازی شطرنج علم و دانش، به عنوان یک مهره بر روی صفحه‌ای از آفرینش قرار دارم و با تمام وجودم بر لب انتظارات و خواسته‌هایم تمرکز دارم.

برداشت: دل فرزین و شه خرد به معنای عمیق و باطن درست است. همچنین، رموز زبان عربی و معانی زبان پهلوی به تصویر کشیده شده‌اند.

برداشت: دلم به خاطر نبودن اسب و فیل به شدت غمگین و ناراحت می‌شود؛ و اگر دل تو هم به خاطر آن‌ها آزار ببیند، طبیعی است.

برداشت: یک فرمانروای بزرگ مانند کسی است که از ترکان و هندی‌ها مالیات می‌گیرد و همزمان به آن‌ها اسب‌های ترک و فیل‌های هندی هم می‌بخشد.

برداشت: ای پادشاه، چه افتخاری می‌بینی در اینکه در سالی که بشنوی، اسب و فیل‌های خود را به هند و چین ببخشی؟

برداشت: خوشحالی و کامیابی به تو روی آورد و تا صد سال آینده، بذر انصاف و عدالت را بکار و در زندگی‌ات برداشت کن.