باور نکردمی که رسد کوه سوی کوه
مردم رسد به مردم، باور بکردمی
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به احساس تنهایی و عدم ارتباط با دیگران اشاره میکند. او به نوعی شک و ناامیدی نسبت به این واقعیت دارد که کوهها میتوانند به هم برسند، اما او که انسانی است، نتوانسته به دیگر انسانها نزدیک شود. این تضاد بین طبیعی بودن ارتباطات در درون طبیعت و کمبود ارتباط در میان انسانها، حس غم و تنهایی را در او به وجود آورده است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
کوهی بُد این تنم که بدو کوه غم رسید
من مردمم چرا نرسیدم به مردمی؟