ای باغ داد و بیضهٔ بغداد مرحبا
دورانگه سپهر و سفرگاه انجمی
این شعر به زیباییهای باغ بغداد و فضایل آن اشاره دارد و به وصف نور، شادی و زیباییهای طبیعی میپردازد. شاعر با اشاره به ویژگیهای ظاهری باغ، از نبودن عواطف و روح انسانی در آن حسرت میخورد و بر فقدان بوی دل و رنگ انسانیت تأکید میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای باغ داد و بیضهٔ بغداد مرحبا
دورانگه سپهر و سفرگاه انجمی
از نور و نور و سور و سرور و چراغ و باغ
چرخ چهارمی نه که فردوس هشتمی
هستت ز رنگ و بوی همه چیزها ولیک
آوخ که نیست بوی دل و رنگ مردمی