شمارهٔ ۳۳۶

شاعر در این شعر به این موضوع می‌پردازد که آرزوی داشتن زیبایی‌های ظاهری و خوبان، انسان را به جنون و سردرگمی می‌کشاند. او می‌گوید که زیبایی‌های ظاهری مانند آینه هستند؛ این آینه‌ها از بیرون درخشان و نورانی به نظر می‌رسند اما در درون خود تاریکی دارند. در نهایت، اشاره به این دارد که ارزش واقعی در عمق و باطن چیزها نهفته است.