شمارهٔ ۳۳۳

برداشت: ای صدرا، جلال و عظمت تو به اندازه‌ی اسکندر است، اما کسی مانند خضر وجود دارد که از دریاچه‌ی یقین، از علم و دانش بهره‌مند می‌شود.

برداشت: تو هم سایه بزرگی و هم خورشید درخشان، بر آسمان نشسته‌ای و غم اهل زمین را بر دوش می‌کشی.

برداشت: اگر فقط به دنبال ثروت و گنجینه باشی و در تلاش برای روی آوردن به آن، بی‌توجه به ارزش واقعی زندگی و دوستانت، نهایتاً در دریای غم و اندوه غرق خواهی شد. باید به جای اینکه فقط به زر و مال فکر کنی، به چیزهای باارزش‌تری نیز توجه کنی.

برداشت: دیو مشکلات و حوادث از تو دور شده است. دین، همچون شهابی درخشان است که تو آن را نمایان می‌کنی. پس باید از اندوه دین دوری کنی و خوشحال باشی.

برداشت: وجودی که دلی آشفته دارد، تحت تاثیر شیطان‌هاست، اما چه اهمیتی دارد؟ زیرا تو در آخر می‌توانی از روح‌الامین به مانند مومیایی که احیا می‌شود، بهره‌مند شوی.

برداشت: وقتی که انسان از غم و اندوهی رنج می‌برد، شگفتی ندارد اگر تو هم مثل شهاب، اندوهی شبیه به غم شیطان را تجربه کنی.

برداشت: من در ستایش تو مانند یک آفریدگار سحر و جادو هستم، اما شاید به من اجازه ندهی که از این جادو بهره‌مند شوم.

برداشت: دریغ بر من که گرفتار دوران هستم و تو به دست دنیای فانی خوشحال و خوشبختی. افسوس که تو نمی‌دانی من چه درد و رنجی را تحمل می‌کنم.

برداشت: در صبحگاه، در هر دو سو، شرق و غرب، من به برکت و لطف تو درخشان و شاداب هستم. تو مانند خورشیدی هستی که در صبح با نور خود، اندوه را از دل‌ها می‌زدایی.

برداشت: شعر من مانند آتش نار کلیم است که روشنی می‌بخشد و همچنین مثل چشمهٔ خضر است که زندگی و شگفتی را به همراه دارد. شب‌ها شعله‌ور و درخشان است و در روز مانند آبی است که زندگی را تأمین می‌کند.

برداشت: عسل از گل به دست می‌آید، بنابراین پس از اینکه از گل عسل تولید شد، زنبور هم گل را می‌خورد. پس تو هم عسل را نخور، بلکه گل را بچش.

برداشت: عشق و محبت به مانند یک گنجینه ارزشمند است و نوشته‌های من، چه نثر باشد و چه نظم، از این محبت الهام گرفته‌اند. اگر به‌دنبال عشق هستی، آن را از سمت چپ خود بگیر و اگر می‌خواهی از نعمت‌های بهشتی بهره‌مند شوی، آن را از سمت راست خود به دست آور.

برداشت: در این بیت بیان شده است که از تو چه فایده‌ای دارد که از داستان‌ها صحبت می‌کنی، وقتی که قرآن را در دستان راست خود نگه می‌داری و بر اساس علم و دانش خود عمل می‌کنی. به نوعی این جمله به نقد وابستگی‌های ظاهری و عدم توجه به معانی عمیق‌تری اشاره دارد.

برداشت: نیازی به جراحی نیست اگر بتوانی صبحگاه از دست عیسی، معجزه‌ای که از آسمان آمده، بنوشی.

برداشت: اگر بر شعر زیبا و باارزش از افراد با کرامت پاداش دهی، مانند شیر می‌شوی و از قدرت و عظمت برخوردار می‌گردی؛ اما اگر با افرادی بی‌ارزش و نادرست همراه شوی، همچون گوزنانی می‌مانی که از غذاهای بی‌کیفیت استفاده می‌کنند.

برداشت: اگر از جوانمردی و بزرگ‌منشی چیزی بگویی، برتری‌ات را نشان می‌دهد و اگر دربارهٔ سربازی و دلاوری بگویی، به تو درود و تحسین می‌فرستد.

برداشت: یک زن حلوا فروش به گدا گفت که اگر تو این گونه عمل کنی، پاداشی متناسب با عملت دریافت خواهی کرد.