شمارهٔ ۳۳۱

در این شعر، شاعر به بیان این موضوع می‌پردازد که فردی که به جمع‌آوری و بسیج چیزها مشغول است، در واقع چیزی واقعی ندارد. او از طبع و خویش می‌گوید که پیچیده و غیرواقعی است و در عین حال به خاموشی و ناامیدی اشاره می‌کند. شاعر به این باور دارد که فردی که فکر می‌کند چیزی دارد، در حقیقت خبر ندارد که هیچ واقعی در دستش نیست و هیچ‌گونه بسیجی (جمع‌آوری) درست و ارزشمندی ندارد. در نهایت، او می‌گوید که خاطرات گذشته هم نمی‌تواند به او آرامش دهد زیرا دلش از آن بسیج‌ها خالی است.