شمارهٔ ۳۲۰

این شعر به موضوع شکرگزاری و تأثیر دعا و هدایت در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که نباید از کسی سپاسگزاری کرد، زیرا خوشبختی‌اش نتیجه دعاهایی است که از قدیم‌ترها برایش شده است. او خود را خوارزنده‌ی دعای بزرگ‌ترها می‌داند و تأکید می‌کند که این دعاها زمینه‌ساز شادی و موفقیت او بوده است. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که دعاهایی که در زمان‌های سخت و دشوار برای او شده، او را به درجات بالایی رسانده است.