شمارهٔ ۳۱۵

در این شعر، شاعر به ستایش بزرگواران و کریمان می‌پردازد و می‌گوید که چرا باید از آن‌ها تمجید نکند. او تأکید می‌کند که در آثارش هیچ هجویی (انتقاد) نسبت به دیگران وجود ندارد و همچنان که در باغ بهشت هیچ خار (نقص) پیدا نمی‌شود. این مضمون نشان‌دهنده‌ی سلیقه لطیف و نگاه مثبت شاعر به انسان‌های نیکوکار و دوری از قضاوت‌های منفی است.