شمارهٔ ۳۱۴ - در شکایت از روزگار

برداشت: اگر به دنبال دوستی از میان مردم این زمان باشی، هرگز نمی‌توانی به رابطه‌ای صمیمی دست یابی؛ چون هیچ یاری پیدا نخواهی کرد که با او به انس و دوستی برسید.

برداشت: اگر کسی به‌طور تصادفی هم‌نفس تو شود، هرگز نخواهی توانست مانند تو را به اختیار پیدا کنی.

برداشت: درست زندگی کردن و خوشبختی بدون داشتن مشکلات و چالش‌ها، همچون گلی خوشبو است که هیچ بویی ندارد و در دنیای واقعی نمی‌توان آن را پیدا کرد.

برداشت: اگر به آینهٔ خاکی و تیره نگاه کنی، نباید انتظار داشته باشی که نور و روشنی را ببینی. در واقع، وقتی شرایط و واقعیت‌ها تاریک و غم‌انگیز هستند، نمی‌توان انتظار روشنایی و خیر را داشت.

برداشت: روز وفا به پایان رسیده و دیگر خبری از روشنی و امید نیست، در این شب تاریک، تو دیگر از نعمت‌های روزگار نتوانی بهره‌مند شد.

برداشت: نقطه‌ای که کارایی ندارد را کنار بگذار، چون نمی‌توانی زره را جز از نقطه‌ای که کنار است بسازی.

برداشت: در میان بازار زندگی، هیچ چیز پایداری وجود ندارد و در نهایت، تنها غبار از این دنیا باقی می‌ماند.

برداشت: زمانه و دنیای امروز به اندازه‌ای بی‌وفا و ناپایدار است که تو نمی‌توانی حتی ارزش دو سکه را در یک معیار پیدا کنی.

برداشت: از این پل آب‌دار بگذر که آسمان برای کرم نمی‌تواند عبور کند.

برداشت: قانون زندگی این است که در دنیای بی‌آب و بی‌نوا، وجود یک گنبد آب وجود دارد، اما اگر تلاش نکنی و به دنبال آن نروی، هرگز آن را نخواهی یافت.

برداشت: اگر دست خود را به طمع دراز کنی، هر لحظه طعم جدیدی از این دنیا نخواهی یافت.

برداشت: اگر چرخ روزگار به خاطر فریب تو به حرکت درآید، در واقع مانند کاسه‌ای خالی است که هیچ چیزی در آن نیست و تو هرگز آرامش نخواهی یافت.

برداشت: کشت کرم باعث می‌شود نه خوشه‌ای باقی بماند و نه دانه‌ای از کاه. از این دو هیچ‌کدام را در دشت پیدا نخواهی کرد.

برداشت: خاکی که همیشه تشنه است و جگرش در حسرت آب می‌سوزد، به لطف دست‌های سخاوتمند برایش جرعه‌ای امیدبخش نخواهد یافت.

برداشت: یادگاری از کاسه به جا مانده است و بر این زمین بویی از آن یادگار پیدا نخواهی کرد.

برداشت: یاد تو و حسرت آن که درد و رنج این زمانه را کم نمی‌کند، چرا که از سختی‌های زندگی، هیچ‌وقت نجات نخواهی یافت.