شمارهٔ ۳۱۱

در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود نسبت به زیبایی و هنر می‌پردازد. او در تبریز، جایی را می‌بیند که پر از شگفتی‌ها و هنرمندی‌ها است. او به این نکته اشاره می‌کند که خود را به خاطر جایی خاص برتر نکند، چرا که زیبایی و هنر در همه جا وجود دارد. ماه، به عنوان نماد زیبایی، تنها یک جایگاه در هفت آسمان دارد و به همین ترتیب، در زندگی هر کسی، زیبایی و هنر به طور طبیعی و یگانه وجود دارد.