شمارهٔ ۳۰۷

در این ابیات بهگریزی به فریاد و ناله‌های مردم اشاره شده است. خواجه (سردمدار و صاحب‌منصبی) که تکیه‌گاهش از باد است و حالتی ناپایدار دارد، با بالش‌هایی پر از اندوه و ناامیدی روبروست. ناله‌های پراکنده خلق، نشان‌دهنده‌ی درد و رنج عمومی است که به گوش خواجه می‌رسد.