شمارهٔ ۳۰۳ - در هجو رشید وطواط

برداشت: ای بلخ، تو چه فرستنده‌ای که به شهر ما فرستاده‌ای، این‌همه نادانی و هوس‌های بیهوده که عقل را زایل می‌کند.

برداشت: وقتی که به حقیقتی عمیق و راز و رمزی می‌رسیم، فقط صدای آن را می‌شنویم و هیچ چیز دیگری جز دو گوپیاز در بلخ نیست که به ما نشان می‌دهد.

برداشت: به این معنی است که در آرزوها و خواسته‌های خود افراط نکن، زیرا آنچه به نظر می‌رسد ارزشمند و پرارزش است، ممکن است در واقعیت در دسترس نباشد و دیگران نیز نمی‌توانند خواسته‌های تو را برآورده کنند. در نتیجه، نسبت به آرزوهایت باید واقع بین باشی و فراموش نکنی که ممکن است آنچه می‌خواهی به سادگی قابل دسترسی نباشد.

برداشت: مدتی‌ست که نوشته‌های بد و پیام‌هایم را دیده‌ام و مدتی‌ست که شعرهای من را با نظم ناقص خوانده‌ام.

برداشت: زرنیخ زرد و نیل کبود تو را به خود می‌کشد، همان‌طور که گوگرد سرخ و مشک سیاه، من را به دنیا و مقام می‌آورد.

برداشت: در آن مکان، جایی که مسیح حضور دارد، نمی‌توان رنگ‌های زرد و نیلی را در برابر او به نمایش گذاشت.

برداشت: در صبح زود، زبان ساده و شیرین من را بشنو که مانند سامری در خدمت شماست و از من خواسته کن تا تو را با معجزه‌های بزرگم آشنا کنم که شبیه به وحی‌های موسیست.

برداشت: عقدی برقرار کن از نوری که چون خورشید می‌درخشد، زیرا آن نور می‌تواند از صدف آسمان دری را به سرقت ببرد.

برداشت: موهای تو مانند لعابی سفید و درخشان شده است و چشمانت مانند چشمان سیاه غزال‌ها زیبا و دلربا شده است.

برداشت: از این تضاد بین روشنی و تاریکی برای خود ارزشی به دست بیاور، یا در این سیاهی و روشنی، نگاهی جدید به زندگی‌ات بینداز.

برداشت: این بیت بیانگر این است که حتی اگر انسان به لحاظ ظاهری موجه و باوقار باشد، در صورت داشتن جهل و نادانی، آن وقار و ارزش از بین می‌رود. به عبارتی دیگر، دانایی و آگاهی واقعی است که شخصیت فرد را می‌سازد، نه ظواهر بیرونی یا مقام اجتماعی. اگر فردی به خاطر نادانی‌اش خود را در معرض قضاوت نادرست قرار دهد، حتی شیک‌ترین کلاه یا لباس هم نمی‌تواند او را از عواقب نادانی‌اش حفظ کند.

برداشت: خاقانی و حقایق درون تو همچون مسیح و درخت طوبی هستند، در حالی که در اینجا نمادهایی مانند خر و گیاه وجود دارند.