من که خاقانیم این مایه صفا یافتهام
که به دل در حق بدخواه شدم نیکی خواه
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر از مقام و جایگاه خود به عنوان خاقان صحبت میکند و بیان میکند که با وجود بدخواهی برخی، تصمیم دارد نیکی را در دل بپروراند. او اشاره میکند که هنگامی که از سخنان ناپسند و خام خود رنجیده میشود، به نیکوکاران پناه میبرد و آنها را گواه خود قرار میدهد. در پایان، بر این نکته تأکید میکند که به جزای بدی دیگران فکر نمیکند و تنها از خدا میخواهد که او را از آسیب آنها حفظ کند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
چون شوم سوخته از خامی گفتار بدان
به نکوکار پناه آرم و او هست گواه
که نگویم که مکافات بدیشان بد کن
لیک گویم که مرا از بدشان دار نگاه