به نسبت از تو پیمبر بنازد ای سید
که از بقا نسب ذات توست حاصل ازو
دربارهٔ این سروده
در این شعر، شاعر به مقام و ارزش والای پیامبر (ص) اشاره میکند و میگوید که او از نسل خداوند و دارای صفات عالی است. شاعر همچنین برتری مقام پیامبر را یادآور میشود و او را مانند گل و لالهای زیبا میداند که از دل طبیعت برآمده است. به طور کلی، شعر به ستایش و تمجید از پیامبر و نسبت او با خدا میپردازد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
عزیز ز تو کس نیست بر پیمبر از آنک
سلالهٔ گل اوئی و لالهٔ گل او