شمارهٔ ۲۹۱ - در تعریض بر بُندار رازی

برداشت: این متن به نوعی اشاره دارد به هنر و توانایی خاص شاعر در خلق زیبایی و اثرگذاری، که البته این زیبایی به تدریج با گذر زمان و تغییرات دنیا همواره در حال تغییر و تحول است. در واقع، شاعر به زیبایی آثاری که خلق کرده اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این زیبایی‌ها نیز تحت تأثیر عوامل مختلف زمانه قرار دارند.

برداشت: سرآمد اهل دانشم و خدای نظم و نثر، [چندان که] بُندار رازی در برابرم سجده می‌کند.

برداشت: وقتی نان جوین از ری به تبریز می‌رسد، آن را بخور و از آن بهره‌مند شو.

برداشت: من از تبریز به سوی ری می‌آیم و از حاصل آسمان، نان گندمی می‌خورم.

برداشت: شعر من را نمی‌توان با شعر او مقایسه کرد، همان‌طور که جو نمی‌تواند با گندم مقایسه شود.

برداشت: تا مُشک آهوان هست و شان انگبین، چه کسی پلنگ‌مشک (بید مشک) و ترنجبین را برمی‌گزیند؟

برداشت: امروز نمی‌توانم تو را توصیف کنم؛ چون زیبایی تو به حدی است که حتی بهشت هم مانند آن بر روی زمین نیامده است.

برداشت: در پشت عراق شهر ری قرار دارد و روی خراسان نیز ری واقع شده است. این شهر از نظر موقعیت جغرافیایی چه پشت‌زاد باشد و چه در جلو، از زیبایی خاصی برخوردار است.

برداشت: من همانند صبحگاهان نکته‌ای تازه و نیکو هستم که مانند رحمت الهی از آسمان نازل می‌شود.

برداشت: به سازنده‌ای که بهشت را خلق کرده و ری را به زیبایی طراحی کرده است، درود می‌فرستم و بر او و خاقانی آفرین می‌گویم.