شمارهٔ ۲۸۹ - در هجو

این شعر به انتقاد از کسانی می‌پردازد که با رسیدن به مقام و ریاست، تغییر و تفاوتی در شخصیت و رفتارشان پیدا می‌شود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که لقب ریاست هرچند که یک عنوان محترمانه است، اما در واقع معنای والایی ندارد و فقط به ظاهر مربوط می‌شود. او به شخصی اشاره می‌کند که با رسیدن به مقام ریاست، از وضعیت ابتدایی خود فاصله گرفته است و حالا به خاطر ظواهر و لباس‌های گران‌قیمتش، به انفعال او اشاره می‌کند. در نهایت، به نظر می‌رسد نویسنده نگران اثرات منفی قدرت و مقام بر روح و شخصیت فرد باشد.