شمارهٔ ۲۸۷

در این شعر، شاعر به توصیف احساسات خود نسبت به عشق و درد می‌پردازد. او خود را به کمان دستمال ترک‌ها تشبیه می‌کند و می‌گوید که کینه‌اش همچون خدنگی است که به دلش آسیب می‌زند. همچنین به رنجی که از عشق عربی می‌کشد، اشاره می‌کند و از این که در عجم کسی نیست که با او همدردی کند، گلایه دارد. به‌طور کلی، شعر به بیان اندوه و تنهایی در عشق می‌پردازد.