شمارهٔ ۲۸۴

این ابیات در مورد ظلم و ستم صحبت می‌کند. شاعر از ظالمان می‌خواهد که به نیکان آسیب نرسانند و از کشتن آن‌ها خودداری کنند. او می‌گوید که هیچ شفیع و مدافع نیست که به ظالم بگوید این کار را نکن. در واقع، سخن از فقدان حامی و ریشه‌کن شدن رحم و مروت در میان مردم است.